Нацыянальная кухня Беларусі: кулінарныя славутасці

Частка 1

Беларуская кухня прадстаўлена мноствам сакавітых, апетытных, сытных страў. Па традыцыі, многія з іх прыгатаваны з бульбы. Сапраўды, цяжка ўявіць нацыянальную беларускую кухню без усім вядомых дранікаў і калдуноў. Але гэтыя дзве бульбяныя стравы — далёка не ўвесь спіс неверагодна смачных кулінарных славутасцяў, якія абавязкова трэба паспрабаваць усім, хто апынуўся ў гасціннай Беларусі.

ф

Фота

Верашчака: мясная падліўка

Гэта страва вядома яшчэ з часоў Вялікага Княства Літоўскага і на сённяшні дзень з'яўляецца сапраўднай візітнай карткай Беларусі сярод мясных страў. Ёсць дзве версіі паходжання назвы. Першая: назва стравы пайшла ад імя кухара пры польскім двары, які распрацаваў рэцэптуру. Другая версія больш традыцыйная: калі верашчака гатуецца, яна «верашчыць», што азначае бурліць, шкварчыць і дэманструе гучныя гукі. Па складзе верашчаку можна класіфікаваць як мачанку. Рэцэптура адрозніваецца, але найбольш традыцыйны рэцэпт — са свінымі рабрынкамі (свежымі і вэнджанымі), свінымі каўбаскамі, морквай, цыбуляй і спецыямі. Уяўляе сабой гарачы мясны соус, густы і сытны, які можна падаваць да бліноў альбо да дранікаў.

ф

Фота

Жур: поліўка на заквасцы

Яшчэ адна цікавая і незвычайная страва, якая прадстаўляе лінейку традыцыйных беларускіх першых страў. Жур — гэта суп, у аснове якога — аўсяная цэжа (працэджаны раствор з аўсянай мукі). Вядомы ён яшчэ з часоў Уладзіміра Манамаха. Назва паходзіць ад старагерманскага кораня saur- (кіслы, кіснуць). Сакрэт гэтага супу ў заквасцы, якая рыхтуецца з аўсяных камячкоў (аўсянай мукі). Камячкі заліваюць кіпенем і настойваюць некалькі дзён у цёплым месцы, пакуль не пачнецца працэс закісання. Потым закваску (цэжу) даводзяць да кіпення, дабаўляюць мяса, гародніну, спецыі. Існуе шмат варыянтаў падачы гэтай стравы, у тым ліку і посны варыянт.

ф

Фота

Закісны хлеб: гордасць беларусаў

Чорны закісны хлеб — адзін з гастранамічных беларускіх фаварытаў. Яго цэняць як беларусы, так і госці краіны, якія кажуць, што больш такога нідзе не паспрабуеш. Рэцэпт дайшоў да сучаснікаў яшчэ са старажытных часоў. У гэтага хлеба насычаны смак, а галоўная яго асаблівасць — ён вельмі доўга не чарсцвее. Выпякаецца такі хлеб у печах (традыцыйных альбо духавых), а рэцэпт уключае ўсяго тры інгрэдыента: муку, ваду і соль. Уся сутнасць у падрыхтоўцы. Галоўнае правіла: замешваецца цеста з вечара, а выпякаецца хлеб — з раніцы. Муку змешваюць з вадой, атрыманае не надта густое цеста ставяць у цёплае месца пад вечка, каб яно закісла і дайшло. Для закваскі выкарыстоўваюць «рошчыну» — маленькі кавалачак цеста, які застаўся з папярэдняга гатавання хлеба. Раніцай дабаўляюць муку і соль, а цеста замешваюць кулакамі. Пасля сфармаваны хлеб ставяць у печ. Хлеб лічыцца гатовым, калі над ім уздымаецца роўная пара.

Сёння на беларускіх прылаўках можна знайсці «прамысловы» аналаг гэтага традыцыйнага хлеба пад назвай «Нарачанскі».